Help! Waar ben ik aan begonnen?

Inspiratie
Begin Juni fietste een aantal leden van TeamSportlagune de Alpe D’Huez in Frankrijk op. Jongens, bedankt! Jullie hebben niet alleen heel veel geld ingezameld voor het KWF, maar mij ook voorzien van inspiratie om te beginnen aan dit project.
Ik noem het een project omdat ik de doelen die ik stel, alleen projectmatig kan bereiken. Ik kom hier in volgende posts vast nog wel op terug.

Om te beginnen moet ik nog fitter worden dan ik al ben *kuch*. Nee, serieus, als ik er binnen een jaar 20 kilo afhaal, dan hoeven die ook niet mee naar boven. Hoe ik dat ga doen zul je hier allemaal gaan lezen.

Wat heb ik nodig?

Hier komt een apart deel voor op de website, een checklist. Ik heb niet eens een racefiets om maar wat te noemen. Ook moet ik mij nog inschrijven, een sportkeuring doorstaan en nog wel 100 andere dingen die geregeld moeten worden. Daarnaast gaat het naast mijn persoonlijke doel, mentale en fysieke fitheid, natuurlijk om het goede doel, het KWF. De komende maanden kan ik alle hulp gebruiken. Ik weet alleen nog niet welke precies. Weet jij dat wel, wil je mij helpen, neem dan contact met mij op.

SMART-doelen

– 20 kilogram afvallen, te bereiken rond 1 juni 2014
– miniaal 1x de Alpe D’Huez op fietsen
– minaal 2500 EUR aan sponsorgeld

Via Facebook en twitter zal ik verslag doen van mijn reis. Kom regelmatig terug voor updates.

Een grasmaaier

Max,

Een grasmaaier. Daar begon het vanmorgen allemaal mee. Of moeten we de Nintendo WII de schuld geven? Want daar waren jullie net mee klaar en gingen toen naar buiten.

Maurits ging op de de glijbaan staan en Max klom, zoals gebruikelijk, aan de verkeerde de kant naar boven.

“Nee, ik wil hier staan!”

“Nee, ik”

Wie wat precies zei, in welke volgorde weet ik niet eens meer precies. Ik stond al op om naar buiten te lopen en toe gebeurde het. Jij viel van de bijna hoogste plek op de glijbaan op de grond. Je dunne kontje brak slechts een deel van de val. Je bovenarmpje brak.

Mijn eerste reflex was (helaas) boosheid. Hoe had je nou zo stom kunnen zijn. Waarom luister je niet gewoon als papa wat zegt. Ik zeg het toch niet voor niets?

Binnen op de stoel merkte ik al meteen dat je veel pijn had. Boosheid verdwijnt dan als sneeuw voor de zon. “Kun je arm bewegen? Kun je een vuist maken? Kun je je armen optillen?” Ik zag in zijn ogen al dat het niet goed ging. Je gezicht werd wit en je ogen begonnen te draaien en je legde je hoofd tegen de rugleuning aan.

Je mama was net klaar met douchen. Ze kwam naar beneden en we keken elkaar aan. Dit is niet goed.

Ik tilde je de auto in en Mireille reed met je naar de dokter. Direct belde ik dat jullie er aan zouden komen. Jij met vermoedelijk een gebroken arm.

De dokter bevestigde helaas al snel dat het niet goed was. Mireille reed door naar het ziekenhuis. Max, jij was een kanjer, van röntgenapparaat tot gipskamer was je heel stoer. Gelukkig kwam Oma Heijnen je al in de gipskamer opzoeken.

Bijna op vakantie, 6 weken gips, gelukkig geen school, shit je rechterarm (je schrijft rechts), gelukkig niet je hoofd, slecht een klein breukje, wel een rotplek.

Ik vind het zo erg voor je, maar ben tegelijkertijd zo boos op je. Luister dan ook eens een keer.
Lieve Max, kon ik je pijn maar van je overnemen.
Ik ben zo verdrietig. Een vriend zien huilen … kan ik niet.

 

  

p.s. Iedereen bedankt voor de lieve reacties op facebook!